Welkom op Tamaartjes weblog!

Waarom Tamaartjes???
Gewoon omdat de mensen die ik het meest lief heb, mij al vanaf baby Tamaartje noemen! (En omdat ik een niet al te groot vrouwtje ben!)

Mijn ouders hebben een nieuwe eetkamerset gekocht. Tja, met aanhang en kleinkind is de eetkamerset die ze nu hebben inmiddels te klein. Dus deze is vervangen. Wat doe je dan met de oude set?
Juistem!
Die zet je op marktplaats!

Eetkamerset

Ondanks alle gezellige etentjes die we aan deze tafel hebben gehad, ben ik wel benieuwd hoe de nieuwe eetkamerset eruit zal zien. En helemaal hoe lekker die zal zitten als je niet meer met je ellebogen bij elkaar op het bord zit…

Mijn oude basisschool houdt een reünie.
Ik ben benieuwd wie er allemaal zullen komen en wat er van iedereen is geworden!

O.b.s. De Brink

Op mijn werk gaan de roddels sneller dan de meeste collega’s werken. Normaal gesproken vind ik dat helemaal niet erg. Ik bedoel, ik vind mijn collega’s erg aardig en ik blijf graag op de hoogte van de laatste nieuwtjes omtrent het leven van mijn medemens. Echter, nu ben ik het onderwerp van de roddels. Tamara is geen vrijgezel meer…

Tja, dat is natuurlijk groot nieuws. Ik moet zeggen dat ik het ook helemaal niet erg vind om te vertellen. Ook aan het blozen begin ik (en mijn collega’s nu ook) al aardig te wennen. Mijn sprookje is nou eenmaal het leukste sprookje dat er bestaat en ik vind het best leuk om te vertellen.

Zo kwam ik gisteren met een collega in gesprek over wanneer ik mijn vriendje dan weer zou zien. Dus ik vertelde mijn collega (die ik het meest loop te pesten van alle collega’s en dat is wederzijds, dus misschien zal dit het volgende wat meer verklaren!) dat Sander nu in Polen zit. Voor vakantie. Na wat bulderend lachen vroeg mijn collega: “Naar Polen voor vakantie? Wat moet je daar nou? Vrouwen zeker? Een andere reden is er voor mannen niet om naar Polen te gaan! HAHAHA HAHAHA…” Dus ik probeerde nog uit te leggen dat hij daar met vrienden vogels was wezen kijken…

Terwijl ik het zei had ik al door dat dit verspilde moeite was (want het klinkt ook in mijn oren vreemd dat iemand, of eigenlijk 3 jongens/ mannen, 20 uur gaan rijden voor een paar vogels). Ik maakte de situatie door deze verdediging alleen maar minder gunstig voor mijzelf. Mijn collega begon nu nog harder te lachen en zei dat ik wel heel naïef was als ik dat echt geloofde! Ik moest nu ook wel lachen (ook omdat het me nu nogmaals opviel dat de haargrens van mijn collega weer een stukje naar achter was verdwenen! Zijn voorhoofd lijkt elke keer dat ik hem zie te groeien, maar stiekem is het zijn haargrens die zich terug trekt!), ik probeerde de situatie te redden door uit te leggen dat als een jongen je na 10 jaar nog niet uit zijn hoofd kan zetten, dat dat met een weekje Polen ook zeker niet zou lukken…

Maar de situatie kon niet meer gered worden. Mijn collega had de grootste lol om mij…
Hmmm…. Hoe moet ik hem nu weer terug pakken?

Heeft mijn collega nou toch gelijk en is er voor mannen weinig anders te doen in Polen dan vrouwen, of is mijn collega een kalende man die gewoon veel te lang alleen is inmiddels???

Ik was al woensdag met de voorbereidingen begonnen…
Want mijn mama zou op visite komen…
Samen met Demi, wat niet zo heel ongewoon is op een vrijdag…
Maar dit keer nam ze 2 van haar zussen mee…
Tja, dan kon het niet anders dan dat mijn huisje helemaal spik en span was!

Dus na fanatiek gesop van mijn kan kant, was mijn huisje klaar voor een demonstratie! Altijd gezellig visite. En weer een mooie gelegenheid voor gebak! Want wat dat betreft laat ik geen gelegenheid om taart te eten liggen…

Natuurlijk ben ik ook weer vreselijk verwend door mijn tantes. Want dat doen tantes nou eenmaal. Nu ik er zelf ook één ben, weet ik daar alles van. Tja, het leven van een tante in deze tijd is niet goedkoop! Maargoed, zo werd ik vandaag dus lekker verwend met super leuke cadeautjes voor mijn super gezellige huisje. Al die cadeautjes heb ik inmiddels een goed plekje gegeven en nu is mijn super gezellige huisje, nog gezelliger!

Ik ben deze week ook begonnen in een nieuw boek. Nou ja, het boek is niet echt nieuw, maar dan weer wel voor mij. Ik heb het immers nog niet gelezen. “Dagboek van een geisha”, nu blijkt de film ervan ook al te draaien, maar dan wil ik natuurlijk eerst het boek gelezen hebben. Eerst de film en dan het boek is doorgaans niet zo’n succes, andersom weer wel. Ik wil dan ook snel naar de “da vinci code” toe in de bios, die sinds gisteren draait! Maargoed, zondag komt Sander terug uit Polen en dan heb ik niet in mijn planning staan om rustig een boek te gaan zitten lezen. Dus voor zondag wil ik het uit hebben! Maar dat blijkt met dit boek niet echt een uitdaging te zijn. Wat een prachtig verhaal. Niet altijd even gezellig en leuk om te lezen, maar wel boeiend en prachtig. Echt een aanrader dus. Ik ben al benieuwd naar de film!

Klik voor de trailer van de film op Mulan.

Gisteren ben ik met wat collega’s wezen poolen. Tenminste dat was de bedoeling…

Het ging al meteen mis. Eenmaal op de snelweg ontdekte ik dat ik mijn mobiel was vergeten. Ik zou een collegaatje bij het station in Almere oppikken om samen naar het Poolcentrum te gaan, waarvan ik geen idee had waar het zat. Maarja, zonder mobiel kon ik haar niet ontdekken toen ik bij het station was aangekomen. Ik heb een aantal rondjes op het station gelopen en kwam toen tot de ontdekking (na 10 minuten) dat dit niet ging werken! Dus ik weer terug in de auto…

Dan maar naar Playworld rijden en daar even bellen. Mijn lieftallige werkende collega van achter de bar belde haar voor mij op. (inmiddels al 5 minuten te laat voor de afspraak die we met 2 andere collega’s hadden) Ze stond inderdaad braaf op het station op mij te wachten en belde maar naar mijn mobiel om te vragen waar ik bleef. Maar ze zou nu naar Playworld toe komen lopen (ongeveer 5 minuten lopen). Na een kwartier nog niks…

Dus toch maar weer bellen. Dit keer besloot ik zelf te bellen, want het vertrouwen in mijn collega van achter de bar was inmiddels niet zo groot meer. Had zij het wel goed begrepen??? Moest ik niet toch naar het station? Maar de mobiel werd ook niet meer opgenomen. Nu begon ik me af te vragen waar het mis ging (ruim een kwartier te laat al!).

Eindelijk kwam mijn collegaatje aangetrippeld op haar open schoentjes en netjes in pak (zoals zij op haar stage geacht wordt te verschijnen). Ze kwam met de bus (5 minuutjes lopen was te veel!) en die stond erg lang stil voor ie begon te rijden. Maargoed. Wij vlug de auto in (al 20 minuten te laat).

Maar daar was het drama nog niet voorbij. Wat een autorit van 5 minuten moest zijn werd er een van bijna een half uur. Hoe moeilijk is het een grote supermarkt te vinden in een wijk (het poolcenter zat boven de supermarkt, vandaar dat we op zoek gingen naar de supermarkt!)? Dat blijkt, zo weet ik nu, heel erg lastig. Door pizzabrommerrijders de verkeerde kant op te zijn gestuurd, verscheidene rondjes te hebben gereden en uiteindelijk met een beetje hulp van een voorbijganger kwamen dan toch aan. (3 kwartier te laat!)

Tenminste…
Dat dachten we. Eindelijk stonden we voor de deur van het poolcenter, wij de deur openmaken…
Staan we midden in een restaurant…

“HUH?????
Hoe kan dat nou????
Oeps… verkeerde deur…”

Onze collega’s konden er wel om lachen. Die waren gewoon vast begonnen. Doordat ik deze warming-up had gemist speelde ik de hele avond erg slecht (of kwam dat omdat ik gewoon totaal niet kan poolen?). Al met al was het wel een gezellige avond geworden. Ondanks dat al mijn collega’s me graag ruilden als ik met hen een team vormde… (hoe zou dat nou komen?)

Ik heb wat met telefoons…
Of eigenlijk, telefoons hebben niks met mij!

Zo was ik 2 jaar geleden tijdens een wilde dropping, waarbij we uiteindelijk niet gedropt werden, in de Ardennen mijn eerste telefoon verloren. Met telefoonnummers erbij! Best balen, want het was zo’n hele leuke met camera en al (toen was dat nog iets nieuws!). Nu denk ik echter dat er een telefoonvloek rust op mij (en dat los van de hoge rekeningen!)…

Een week of 2, 3 geleden stopte mijn telefoon ermee. Zomaar uit het niets, spontaan wilde hij niet meer aan nadat ik hem uit had gezet. Ik had hem niet laten vallen, niet in het water ondergedompeld, helemaal niks. Zomaar ineens niks meer. Als nood bracht mijn moeder toen meteen haar telefoon (van hetzelfde soort) zodat ik weer bereikbaar was. Msn alleen was nog niet voldoende bereikbaarheid. Je weet maar nooit wat er gebeurt en dan moet je toch door je mama gebeld kunnen worden of zelf je mama kunnen bellen (misschien zelfs papa, om een spin weg te halen, wat niet geheel verwonderlijk is, aangezien hij vanuit Lelystad al eens naar Harderwijk is gereden om een spin uit mijn zus d’r auto te komen halen, die inmiddels hysterisch op de vluchtstrook stond te schreeuwen om onze papa, die haar uiteraard meteen kwam redden.
Plinten leggen is niet zijn sterkste kant, maar voor spinnen kun je hem ‘s nachts zijn bed uithalen, wat ik na een nachtdienst ook al eens had gepresteerd! Maar ik dwaal af…).

Na precies een week begaf ook de telefoon van mijn mama het en was ik wederom weer niet bereikbaar. Tja, de reserve mobieltjes waren nu wel echt op…
Maar gelukkig heb ik ook nog hele lieve collega’s! Eentje in het bijzonder. Dus nu heb ik weer een mobiel, tot de mijne en die van mijn mama gemaakt zijn. Het is alleen dan balen, dat alle nummers die in de telefoon stonden dan gewist zijn.
Dus iedereen: Stuur je nummer per mail naar me toe, dan schrijf ik ze dit keer ouderwets in mijn adressenboekje!

Maar ik ben erg blij dat in nu weer mobiel ben (qua telefonie), want zo ben ik toch nog in staat om sms-jes vanuit Polen te ontvangen en te sturen!

Tja, nu ben ik een weekje helemaal alleen in mijn huisje…
Hoe goed het eerst beviel, zo in mijn uppie in Amsterdam, zo saai is het nu. Ik wil alleen nog maar bij Sander zijn. Een logeetje in huis is toch ook wel heel erg gezellig! Maar helaas, hij zit nu in Polen…
Maar ik heb inmiddels ook al ontdekt dat een man in huis heel erg handig kan zijn. Het weer is super mooi. En mijn flatje op de bovenste verdieping met een plat dak en ook nog eens op een hoekje kan lekker warm worden als het zonnetje schijnt. Temperaturen van boven de 25 graden waren de afgelopen tijd niet ongewoon. Dan is het ook heerlijk om lekker de deur open te gooien…

Alleen in plaats van lekker koele lucht komt er nog veel meer mee naar binnen. Ik heb inmiddels al 3 keer een wesp binnen gehad. Eentje is uiteindelijk dood gegaan in de hitte achter mijn keukenraam, de volgende vloog godzijdank zelf naar buiten en de laatste heeft Sander voor me gevangen. Al eerder heb ik onder veel “ieuw, ieuw”-geluiden een langpootmug/ glazenwasser van mijn gordijn geplukt en naar buiten gegooid en al 2 kleine spinnetjes (2-3mm) doodgeslagen en opgeveegd.

Van mijn grootste angst ben ik nog bespaard gebleven:
SPINNEN

Mocht ik die ontdekken dan hoop ik alleen maar dat ik niet alleen ben (mijn papa is er nu niet om me te komen redden, zie Spin…). Ik hoop dan maar dat Sander er is om zo’n walgelijk monster te verwijderen. Hij deelt deze angst gelukkig niet met mij…

Nu ben ik best een groot fan van het programma Expeditie Robinson, maar na zondagavond de herhaling van Temptation Island te hebben gezien kon ik toch niet nog een week wachten op het vervolg van Bianca en Björn. Dit stel zit nog geen 10 dagen van elkaar gescheiden op een prachtig eiland….
Ze zitten daar om elkaar te bewijzen dat ze trouw kunnen blijven. Hij verbreekt afspraken door hand in hand te lopen met een volgens Bianca veel te mager meisje. Vervolgens neemt ze op geheel eigen wijze wraak door maar seks te hebben met een vrijgezelle man (die, zo blijkt later, eigenlijk niks van haar wil weten). Onschuldige seks, zoals zij het uitlegt aan haar inmiddels ex-geliefde!

Nou blijkt Bianca niet alleen in deze show niet zo braaf! Naast het feit dat ze als erotische masseuse werkzaam is (en eigenlijk nog veel meer…) is er ook nog een filmpje waarop Bianca laat zien hoe ‘lief’ ze zichzelf vindt!

Ik ga volgende week toch maar weer voor Expeditie Robinson!

Klik op Bianca om het krantenartikel uit te vergroten. Het filmpje zal ik mijn medemens besparen!
Commentaar van Shelly was, toen we het vanochtend op internet zagen: Ieuw! Gatver! Wat een sloerie…
Het is geen 18+ weblog en dat wil ik graag zo houden!

Meestal gebeurt het in sprookjes zo dat de prinses opgesloten wordt door een boosaardige heks. De prins komt zijn prinses dan redden…
Maar in mijn sprookje is niets minder waar! Prinses Tamaartje ging samen met haar prins op visite bij haar altijd gezellige prinsesse zusje. Maar…
Daar aangekomen besloot de boze heks anders (hoewel het niet geheel een boze heks was, maar eigenlijk een piepklein, lief, gezellig, kwebbelend prinsesje met een sterk eigen willetje). Zij besloot de sprookjesprins uit te nodigen in haar huisje (niet gemaakt van snoep, anders had dit kleine heksje het inmiddels vast al opgegeten, aangezien ze stapelgek is op snoepjes). Eenmaal binnen bij de heks, besloot ze hem niet meer te laten gaan en hem zelfs vet te mesten met denkbeeldige macaronie met ham en kaas.

Gelukkig vond de prins het niet een heel groot drama. Hij hield zijn hoofd koel! Ondertussen dronk hij gezellig wat bij de kleine heks! En zo bedacht hij een een oplossing voor zijn niet zo eenzame opsluiting!

Met een list kreeg hij de heks (die nog steeds datzelfde schattige kleine, lieve, gezellige, kwebbelende meisje was) uit het huisje. Ze besloten gezellig samen te springen op de trampoline!

Op de trampoline waren de sprookjes prinsesse zusjes (oftewel de mama en de tante van de kleine heks) ook al enthousiast aan het springen. Dat maakte het geheel alleen maar gezelliger!

En zo kwam alles toch nog goed!
En de prins en de prinses leefden nog lang en gelukkig…